જંગલી હિંસક પ્રાણીઓ દ્વારા નાના બાળકો પર હુમલાની ઘટનાઓ ઘણીવાર સામે આવે છે. નિષ્ણાતોના મતે, શિકારી પ્રાણીઓ સામાન્ય રીતે એવા શિકારને પસંદ કરે છે જેને પકડવામાં ઓછો પ્રયાસ અને જોખમ હોય. નાના બાળકો શારીરિક રીતે નબળા હોવાથી અને પોતાનો બચાવ કરવામાં અસમર્થ હોવાથી તેઓ કેટલાક સંજોગોમાં શિકારી પ્રાણીઓ માટે સરળ લક્ષ્ય બની શકે છે.
વરુ, ચિત્તો, હાયના જેવા શિકારી પ્રાણીઓ શિકાર કરતી વખતે પોતાની ઈજાના જોખમને પણ ધ્યાનમાં લે છે. મોટા માણસ કે પ્રાણી સામે હુમલો કરવાથી તેમને વળતો હુમલો થવાની શક્યતા રહે છે. તેની સરખામણીએ નાનું અને નબળું લક્ષ્ય તેમના માટે ઓછા જોખમવાળું બની શકે છે.
શિકારી પ્રાણીઓની શિકાર કરવાની કુદરતી વૃત્તિમાં શિકારનું કદ અને હલનચલન મહત્વપૂર્ણ ભૂમિકા ભજવે છે. નાના બાળકોનું કદ કેટલાક નાના શિકાર જેવું દેખાઈ શકે છે. ખાસ કરીને ઝાડીઓ કે અંધારામાં પ્રાણી બાળકને તેના સામાન્ય શિકાર તરીકે ઓળખી શકે છે.
બાળક જંગલી પ્રાણીને જોઈને ડરી જાય અને અચાનક દોડવા લાગે તો પ્રાણીની પીછો કરવાની કુદરતી વૃત્તિ સક્રિય થઈ શકે છે. તેથી નિષ્ણાતો જંગલી પ્રાણી સામે અચાનક દોડવાને બદલે શાંત રહેવા અને સુરક્ષિત સ્થળે જવાનો પ્રયાસ કરવાની સલાહ આપે છે.
રમતી વખતે બાળકો આસપાસ છુપાયેલા જોખમથી અજાણ રહી શકે છે. માતા-પિતાથી દૂર એકલા હોય અથવા જંગલની નજીકના વિસ્તારમાં જાય ત્યારે વન્યપ્રાણી સાથે સામનો થવાનું જોખમ વધી શકે છે. અગાઉ ઉત્તર પ્રદેશના બહરાઇચમાં વરુના હુમલાની ઘટનાઓમાં પણ બાળકોને નિશાન બનાવવાના અહેવાલો સામે આવ્યા હતા.
આ વર્તન માત્ર માનવો પૂરતું મર્યાદિત નથી. સિંહ, ચિત્તો અને હાયના જેવા શિકારી પ્રાણીઓ ઘણીવાર બીમાર, વૃદ્ધ અથવા ટોળાથી અલગ પડેલા પ્રાણીઓને નિશાન બનાવે છે, કારણ કે આવા શિકારને પકડવામાં ઊર્જા અને જોખમ ઓછું રહે છે. જોકે, દરેક જંગલી પ્રાણી બાળકોને ઇરાદાપૂર્વક સરળ લક્ષ્ય માને છે એવું નથી; હુમલા પાછળનું વર્તન પ્રાણીની જાતિ, ભૂખ, પરિસ્થિતિ અને માનવ-વન્યજીવ સંપર્ક જેવા અનેક પરિબળો પર આધારિત હોય છે.