આપણા દેશમાં વાર્તાઓની કોઈ કમી નથી, કમી છે તેમને મોટા પડદા પર નવા અંદાજમાં રજૂ કરવાની. ‘ધ વન: ફોર્સ ઑફ ધ ફૉરેસ્ટ’ બિહારની ધરતીમાંથી જન્મેલી એવી જ એક લોકકથા લઈને આવે છે, જ્યાં વન દેવી, રહસ્યમય જંગલ, છઠ્ઠી મૈયાની આસ્થા અને માનવીની પોતાની વિચારસરણી સામસામે આવે છે.
ફિલ્મની શરૂઆત જેટલી રસપ્રદ લાગે છે, એટલો જ પ્રશ્ન પણ છોડી જાય છે કે આખરે જંગલની અંદર છે શું? સારી વાત એ છે કે ફિલ્મ લાંબા સમય સુધી આ પ્રશ્નને જીવંત રાખે છે, પરંતુ બાદમાં જ્યારે જવાબો મળવા લાગે છે ત્યારે કેટલાક રહસ્યો એટલા રહસ્યમય રહેતા નથી.
ફિલ્મની વાર્તા કેવી છે
વાર્તા ઋષિ (સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા)ની છે, જે પોતાની પત્ની મમતા (તમન્ના ભાટિયા) સાથે બિહારના પૈતૃક ગામમાં આવે છે. શહેરમાં ઉછરેલા ઋષિ માટે ગામ અને તેની માન્યતાઓ જૂની વિચારસરણીનો ભાગ છે. બંનેનું પોતાનું પારિવારિક દુઃખ પણ છે અને છઠ માટે ઘરે પરત ફરવાનો સંબંધ પણ.
ગામની નજીક એક જંગલ છે, જેના મધ્યમાં વન દેવીનું મંદિર છે. સ્થાનિક લોકકથા અનુસાર સૂર્યાસ્ત પછી આ જંગલમાં જવાની મનાઈ છે. ફિલ્મની પ્રેરણા બિહારના બિહટા સ્થિત વન દેવી મંદિર સાથે જોડાયેલી આ જ લોકકથામાંથી લેવામાં આવી છે, જ્યાં જંગલ અને દેવીને લઈને પેઢીઓથી અનેક માન્યતાઓ ચાલી રહી છે.
ફિલ્મની વાર્તા એક તર્કશીલ અને શહેરી યુવક (સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા)ની વાર્તા છે, જે પોતાના પૈતૃક ગામમાં પરત ફરે છે અને જંગલના નિયમો તોડી નાખે છે. ઋષિ આ વાતોને માનતો નથી. આ દરમિયાન જંગલને લઈને વિકાસ અને પ્રકૃતિ વચ્ચેની ખેંચતાણ સામે આવે છે, પરંતુ જ્યારે ઋષિ જંગલમાં પહોંચે છે અને એક જૂની મુદ્રા તૂટ્યા બાદ અલૌકિક શક્તિ જાગૃત થાય છે, ત્યારે તેની પોતાની વિચારસરણી પણ સવાલોના ઘેરામાં આવી જાય છે.
પહેલો ભાગ અહીં સૌથી વધુ પકડ બનાવે છે. ગામનું વાતાવરણ, સંબંધો, હળવો હાસ્ય અને જંગલનું રહસ્ય એકસાથે આગળ વધે છે. પરંતુ બીજા ભાગમાં વાર્તા પ્રકૃતિ અને જમીનના પ્રશ્નમાંથી બહાર આવીને સીધી સારા અને ખરાબ વચ્ચેની મોટી લડાઈ તરફ આગળ વધે છે.
આ કારણે શરૂઆતમાં ઊભો થયેલો જમીન સાથે જોડાયેલો સંઘર્ષ થોડો પાછળ રહી જાય છે. વાર્તામાં વિચારોની કમી નથી, બસ કેટલાક વિચારોને સંપૂર્ણ રીતે ખુલવાની તક મળતી નથી.
ફિલ્મમાં અભિનય કેવો છે
સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા ઋષિના પાત્રમાં એક્શનની સાથે ભાવનાત્મક બદલાવને પણ સારી રીતે સંભાળે છે. તેનો અવિશ્વાસ ધીમે-ધીમે વિશ્વાસમાં બદલાય છે, જોકે આ બદલાવને થોડો વધુ સમય મળ્યો હોત તો પાત્ર વધુ ઊંડું બનત.
તમન્ના ભાટિયા સહજ લાગે છે અને સિદ્ધાર્થ સાથે તેની પતિ-પત્ની તરીકેની કેમેસ્ટ્રી ફિલ્મના ફૅન્ટસી ભાગને માનવીય આધાર આપે છે. તેના પાત્રમાં સંભાવનાઓ છે, પરંતુ સ્ક્રીનપ્લે તેનો સંપૂર્ણ ઉપયોગ કરતું નથી. ફિલ્મમાં તમન્ના ભાટિયાનું પાત્ર આસ્થા અને લોકકથાઓ સાથે ઊંડાણપૂર્વક જોડાયેલું છે.
સુનીલ ગ્રોવર ફિલ્મનું સારું સરપ્રાઇઝ છે. ગંભીર પાત્રમાં તેનો અંદાજ અલગ લાગે છે અને તેની કહાણી ખુલતી જાય તેમ ઉત્સુકતા વધે છે. મનીષ પૉલ પહેલા ભાગમાં હાસ્ય અને હળવાશ લાવે છે. શ્વેતા તિવારી અને અનૂપ સોની પણ પોતપોતાનાં પાત્રોમાં યોગ્ય લાગે છે.
ફિલ્મનું ડિરેક્શન કેવું છે
ડિરેક્ટર દીપક કુમાર મિશ્રાની સૌથી મોટી સફળતા એ છે કે તેમણે બિહારની ઓછી સાંભળવામાં આવેલી લોકકથાને માત્ર ડરની કહાણી બનાવી નથી. તેમાં પરિવાર છે, પ્રકૃતિ છે, આસ્થા છે, વિકાસનો પ્રશ્ન છે અને ફૅન્ટસી પણ છે.
મુશ્કેલી બસ એટલી જ છે કે આટલી બધી બાબતોને સાથે લઈને ચાલવાના પ્રયાસમાં સ્ક્રીનપ્લે ક્યારેક પોતાની જ ગતિથી આગળ નીકળી જાય છે. શરૂઆતમાં જે રહસ્ય ધીમે ધીમે ઊભું થાય છે, તેના ઘણા જવાબો પછી ઝડપથી મળી જાય છે. કેટલીક બાબતો જો થોડી વાર વધુ છુપાયેલી રહેત, તો જંગલનો રોમાંચ વધુ સમય ટકી શક્યો હોત.
ફિલ્મનું ડિરેક્શન દીપક કુમાર મિશ્રાએ કર્યું છે, જેઓ જાણીતી વેબ સિરીઝ 'પંચાયત'ના ડિરેક્શન માટે જાણીતા છે.
સિનેમેટોગ્રાફી ફિલ્મની સૌથી મોટી ખાસિયતોમાંની એક છે. જંગલની હરિયાળી, ધુમ્મસ, અંધકાર અને પ્રકાશ મળીને એવું વાતાવરણ સર્જે છે કે ઘણી વાર જંગલ પોતે જ વાર્તાનું એક પાત્ર લાગે છે.
પ્રોડક્શન ડિઝાઇનમાં બિહારની માટી અને ગામની ઓળખ જળવાઈ રહે છે. રહસ્યમય જીવો અને જૂની ઘટનાઓને સમજાવતું એનિમેશન પણ ફિલ્મનો રસપ્રદ પ્રયોગ છે.
વીએફએક્સમાં સ્કેલ મોટો રાખવામાં આવ્યો છે. કેટલાક દૃશ્યો શાનદાર લાગે છે, જ્યારે કેટલીક જગ્યાએ કમ્પ્યુટરથી બનાવેલા ભાગો એટલા સહજ લાગતા નથી. મોટા પડદા પર ફિલ્મનું કદ ચોક્કસપણે દેખાઈ આવે છે.
TVFના સ્થાપક અરુણાભ કુમારે જ આ ફિલ્મનું નિર્માણ કર્યું છે.